අබලං පාරේ ආව සීටීබී බස් එක හංදියේ බස්හෝල්ට් එක ගාව නැවැත්තුවා. හයර් එකක් වත් සෙට් වුනොත් කියලා වීල් රංජි බස් එකෙන් බහින්නෙ කවුද කියලා බැලුවා. අද පොළ දවස හින්දා කොහොමත් බස් එකෙන් මේ වෙලාවට සෑහෙන්න සෙනගක් බහිනවා. හැබැයි මේ ගමේ එවුන් එහෙම බැහැලා කීයටවත් හයර් එකට වීල් එකක් අරන් ගෙදර යන්නෙ නැහැ කියලා රංජි දන්නවා.
එතකොටම බස් එකෙන් බැස්සෙ ‘සිරියා අක්කා‘. මේකිගේ තන්දෙක ඊයේ මෙච්චර ලොකුවට තිබ්බෙ නැහැ නේ. රංජිත් තමන්ටම කියා ගත්තා. සිරියා අක්කා කියන්නෙ රංජිත්ගේ කාමාෂාව සංසිඳවන ගෑනුන්ගෙන් කෙනෙක්. වීල් රංජි කියන්නෙ ගමේ ම ඉන්න සල්ලාලයා කියුවොත් වැරදි නැහැ. අවුරුදු හතලිස් දෙකට වීල් රංජි එක්ක බුදියපු ගෑනු ගණන් කරන්න බැරි තරම් කියලායි හවසට අඩියක් ගහන්න සෙට් වුනාම රංජි ගමේ පොඩි පොඩි කොල්ලන්ට පම්පෝරි ගහන්නෙ. හැබැයි ඒ කතා බොරුමත් නෙවෙයි. මොකද ගමේ ඉන්න වයසක ගෑනුන්ගේ ඉදන් අලුත වැඩිවියට පත්වෙන කෙල්ලො දක්වාම රංජිත්ගේ හිත ගිය කිසිම ගෑනියෙන් බේරිලා යහතින් ඉදලා නැහැ. සමහර කෙල්ලොන්ගේ පෙට්ටි පවා රංජිත් අතින් කැඩිලා තියෙනවා. ඒ නිසාමද මන්දා සමහර දෙමාපියෝ රංජිත්ට තමන්ගෙ දරුවෝ ඇහැ ගැහෙනවාට වැඩි මනාපයක් පෙන්නුවෙත් නැහැ.
බස් එකෙන් බැස්ස සිරියා අක්කා කෙලින්ම ආවේ ත්රීවිලරය ගාවට.
‘රංජි මල්ලියෝ...‘
‘සිරියා අක්කා කොහෙද මේ..? පොලේ ගියා ද පොල් වගේ ලොකු ගෙඩි දෙකකුත් හයි කරන්..‘
රංජිත් ළගටම ආව සිරියාට එහෙම කියුවේ තන්දෙක දිහා බලාගෙන.
සිරියා කියන්නෙ මහත දෙහෙත ගෑනියෙක්. ඇගේ කිසි අංගපුලාවක් තිබුනෙ නැහැ. ගිනියමක් ආව වෙලාවට ගිහින් තඩි කලුම කලු ඇඟ උඩ නැගලා සැපක් අරන් ගිනියම නිවා ගන්න මිසක් වෙන විශේෂ ආතල් එකක් සිරියාගේ ඇගේ රංජියට තිබුණෙ නැහැ.
ඔක්කටමත් හපන් ගෑනි මහත වුනාට තන්දෙක පොඩියි. රෑට සිරියා එක්ක බුදියන වෙලාවට ඒ තන්දෙක ඕන තරම් උරලා තියෙන රංජිට සිරියාගේ තන් අද පොල්ගෙඩි වගේ ලොකු උණ එකත් අමුතුයි.
‘අනේ පලයං යන්න.. උඹට රෑට ගිනියම නිවා ගන්න ආවාම මේවා පොල්ගෙඩි ද? දෙල්ගෙඩිද? කියලා මතක නැහැ.“ සිරියා කොමලෙට වගේ ඇබරි ඇබරි නෝක්කාඩු කියුවා.
‘ඇත්තටම යෝදියේ ඇහුවේ ඕව ඔච්චර ලොකුවට දැක්කමයි බොගේ‘
‘ලොකු නෑනේ බං.. ඒ වුනාට අපිත් ආසනේ පොඩ්ඩක් තියෙනවා කියලා පෙන්වන්න. මං ඉතින් ලොකු බොඩියක් ඇන්දා පිම්බෙන්න වගේ. ‘
සිරියා එහෙම කියද්දි යසපාල මාමා ඒ කියන්නෙ සිරියාගේ මිනිහා බයිසිකලේ එනවා දැකපු රංජි ඒක පෙන්නුවා.
‘මං යනවා මලේ... හෙට දිහා වරෙන් ඉතින්‘
එහෙම කියුව සිරියා අක්කා යන්න ගියා. මේක වේලිච්ච ගමක්. අනුරාදපුරේනුත් හැතැම්ම ගානක් කැලේට වෙන්නයි තියෙන්නෙ. පෑවිල්ලටයි කරවෙච්ච පරිසරයටයි දෙකටම හරියන්න මේ ගමේ කිසිම ගැනියෙක් සුදු නැහැ. හැම ගෑනිම කලුම කලුයි. ඔවු ඉතින් හේන් කොටන්නයි කුඹුරු කරන්නයි බැස්සම එහෙම තමා. හොදම දේ කියන්නෙ ඉස්කෝලෙ යන කෙල්ලො පවා උරුමයෙන්මද මන්දා කලුයි. එක්කෝ කෙට්ටුම කෙට්ටුයි. නැත්තම් මහතම මහතයි. හැබැයි ඉතින් කලු කියලා රංජිට හිත ගිය එවුවා බේරුනේ නම් නැහැ. සිරියත් එහෙම ගෑනියෙක්. යසපාල මාමා කියන්නෙ කෙට්ටු හීන්දැරි මිනිහෙක්. ඒ මිනිහට සිරියාගේ මහත ඇග උඩ නගින්න පණක් නැහැ. ඒ නිසාම සිරියා අක්කා යසපාල මාමා හේනට ගියාම රංජිගේ ඇග උඩ නගින්න අරං දැන් දෑවුරුද්දකටත් වැඩියි.
රංජි කියන්නෙ සල්ලාලයෙක් බව සිරියා දන්නවා. ‘ඉතින් මොකද ගින්න නිවෙනවා නේ.‘ සිරියා හිතුවේ එහෙම
යසපාලයි සිරියයි යන දිහා රංජි බලන් ඉද්දි බස් එක ගැස්සි ගැස්සි යනවා ඇහුනා. හයර් නැති නිසා රංජි සීට් එකේ ඉදගෙනම ඇස් පියා ගත්තා.
‘‘හයර් එකක් යන්න පුලුවන්ද‘
වීල් රංජිට ඒ සද්දෙ ඇහුනෙ ඇස් පියාගන විනාඩි දෙක තුනක් යද්දි
සද්දෙට රංජි වීල් එකෙන් ඔලුව එලියට දැම්මා
‘මේ කවුද මේ‘ අවුරුදු විසි තුනක විසි හතරක කෙල්ලෙක්. කෙට්ටුමත් නැති මහතමත් නැති ලස්සන කෙල්ලෙක්. ඔක්කටමත් හපන් සුදුයි. රවුම් මූනක්. පිරිච්ච කම්මුල්. ලා රතු පාට තොල්. යටි තොල ලාවට මහතයි. ඇස් දෙකත් ටිකක් ලොකුයි. පුදුම ලස්සනක්. ඇස් වල මොකද්ද අමුතු පාටක් තිබ්බා.
‘හයර් එකක් යන්න පුලුවන්ද?‘ වීල් එකෙන් ඔලුව එලියට දාගෙන තමා දිහා බලන් ඉන්න ත්රීවිල් රියදුරාගෙන් මහේෂි ඇහුවා. එතකොට තමයි රංජිත්ට පියවි සිහිය ආවේ..
‘පුලුවන් කොයි අහට ද?‘
‘මධ්ය විද්යාලෙ තියෙන්නෙ ළඟ පාතද?‘
‘මෙතන ඉදන් හැතැප්ම හයක් විතර යන්න ඕන‘ රංජිත් එහෙම කියාගෙන වීල් එකෙන් බැස්ස.
සාරියක් ඇඳපු ගෑනියෙක් දකින්නෙත් කාලෙකින්. මහේෂි හිටියේ සාරියක් ඇඳගන. හැබැයි බොහොම විනීත විදියට. කොච්චර විනීතද කියනවා නම් හැට්ටෙ අත් දෙක මැනික් කටුවට පොඩ්ඩක් උඩට වෙන්න දිගයි. කරවත් කපලා නැහැ. බෙල්ල ගාවට රවුම් කර. හැට්ටෙන් බඩ නොපෙනෙන්න කටුවක් ගහලා, හැට්ටෙටම සාරිය ළං කරලා තිබ්බෙ. ඒ නිසා රංජියට උනත් එකපාර ලොකුවට කාමුකව බලන්න දෙයක් මහේෂිගේ ඇගේ පෙනුනෙ නැහැ. හැබැයි ඇඟ නම් සුදුයි. මූනෙන් කියන්න පුලුවන් ඒක. ඔක්කටම වඩා අර ඇස් දෙක... ‘වලත්තියක්ගේ වගේ..‘ අත්දැකීම් නිසාම රංජියට එහෙම හිතුනා.
‘දැන්ම ගියොත් ඉස්කෝලේ ඇරෙන්න කලියෙන් යතෑකි‘ කන්න වගේ බලාන ඉන්න එකත් හරි නැති නිසා රංජියා කියුවා.
‘යං ද එහෙනම්‘
‘හා... නගින්න‘
මහේෂි බිම තිබුණ ලොකුම ලොකු බෑග් තුන ගන්න හදද්දිම
‘නගින්න මං අරන් දෙන්නම්‘ කියලා රංජි බෑග් ගන්න ළං වුනා. ‘ගොඩක් ස්තුතියි‘ මහේෂි එහෙම කියලා ලාවට හිනාවකින් වීල් ඩ්රයිවර් ට සංග්රහ කරලා වීල් එකට නගින්න හැරුණා. එතකොටම රංජි බෑග් අරන් ඔලුව ඉස්සුවා.
‘හිකෙයි‘ රංජිත්ට හිතෙන් කියවුනා. ඒ වීල් එකට ගොඩවෙන මහේෂිගේ පස්ස දැකලා. සාරිය විනීතව ඇදලා කොච්චර ඇඟ වහගෙන හිටියත් මහේෂිගේ තඩි පුක සාරියෙන් බේරිලා තිබුණා. ඇත්තම කියුවොත් ඒක පලන්න පුලුවන් සුපිරි පුකක් කියලා රංජිත්ගේ හිත කිවුවා.
රංජි බෑග් දෙන්න පිටිපස්සෙන් වීල් එකට ඔලුව දාද්දි මහේෂිගේ දාඩිය සුවදයි උදේ ගැහුව සෙන්ට් සුවදයි මිශ්ර වෙච්ච අමුතු සුවදක් රංජියට දැනුනා. ‘මේකි ගාව පට්ට සුවඳක් නේ‘ රංජි හිතින් එහෙම කියලා වීල් එකට නැගලා පිටි පස්ස හොඳට පේන්න පිටි පස්ස බලන කන්නාඩිය අතින් හදාත්තා.
ස්ටාට් කරගෙන මධ්ය විද්යාලෙට කියලා ගහපු පරණ බෝඩ් එක ගාවින් වැලි පාරකට දැම්මා.
ඒ අතරේ කන්නාඩියෙන් පිටිපස්සෙ ඉන්න රූමතියව බලන්න රංජිත් අමතක කරේ නෑ. “පුක ඇරෙන්න වෙන මොකුත් පේන්නෙවත් නැහැනේ මේකිගේ“ රංජිත් එහෙම හිතින් කියුවා. ඇත්තටම මහේෂි එහෙම පිළිවෙළට ඇන්ද කෙල්ලෙක්. මේ මහේෂිගේ පළවෙනි පත්වීම. විද්යා පීඨෙ ඉගෙන ගන ගුරු පත්වීමක් අර ගත්ත මහේෂි කන්ද උඩරට වංශවත් පරම්පරාවක විනීත කෙල්ලෙක්. අඩුම අවුරුදු විසි හතරක් වෙලත් මහේෂිට කොල්ලෙක්වත් හිටියේ නැහැ. මහේෂිගේ තාත්තා අම්මා දෙන්නම කැනඩාවෙ ඉන්න අයියාගේ නෝනාට බබා හම්බුන වෙලාවෙ මීට මාසෙකට විතර කලින් කැනඩා ගියා. ඒ අතර මහේෂි විතරයි ගෙදර හිටියේ. එතකොට තමයි මහේෂිට පත්වීම් ලියුම ආවේ. මොනා කරන්නද තැන කොහෙද කියලාවත් නොදැන බස් වලින් අහගෙන තනියෙමම ආවා. ඒ ඇවිත් බැස්සම තමා මේ ත්රීවීල් එක හම්බ වුණේ. වෙලාවට මේ මනුස්සයා හරි හිටියේ. නැත්තම් ඉස්කෝලෙට හැතැප්ම හය හතක් පයින් යන්න වෙන්නෙ.
‘මෙහෙට ළඟදි වැහැලාම නැහැ නේද?‘ මහේෂි එහෙම ඇහුවේ දරා ගන්න බැරි රස්නෙ නිසා. පුදුම විදියට පෑවිල්ලක් ගමේ තිබුණෙ. මොනවා උනත් මේ විදියේ හැට්ට නම් මේ රස්නෙ දවස්වල ඇදන් ඉස්කෝලෙ යන්න බැරිවෙයි කියලා මහේෂිට දැනුනේ මුලු ඇගම දාඩියෙන් තෙත වෙනවා දැනුන නිසා.
‘මෙහෙ ඉතින් හැමදාම වගේ මෙහෙම තමා. වැස්සත් ඉතින් වැහැලා ඉවර වෙලා පැයෙන් ආය ඔහොම ඕසෙට පායනවා‘ රංජි කියුවේ මහේෂිව කතාවට අල්ල ගන්න පොටක් කල්පනා කරමින්.
මහේෂි අතේ තිබුණ ලේන්සුවෙන් නළලේ තිබ්බ දාඩියයි මූනයි පිහගන්නවා වීල් රංජි කන්නාඩියෙන් බලාගෙන හිටියා. මහේෂි ඇඳන් හිටියේ මෙරුන් පාට සාරියක්. හැට්ටෙ කලු පාටයි. කොන්ඩෙ උඩට වෙන්න ගැට ගහලා.
“ඉස්කෝලෙට යන්නෙ ඇයි?“ රංජිත් කතාවට පොටක් හෙවුවා.
“මට පත්වීම් හම්බුනේ මේ ඉස්කෝලෙට“ මහේෂි කියුවේ පාර දෙපැත්තෙ තියෙන කැලෑව දිහා බල බලා. මේක නම් ‘දුෂ්කරම ගමක් වගේ“ තමන්ටම හිතින් එහෙම කියා ගත්තා.
“ආ... ඉස්කෝල නෝනෙක්.“ රංජිගේ කතාවට මාතෘකාවක් හොයා ගත්තා.
ඒ වචනයට නම් මහේෂිටත් හිනා ගියා.
“නෝනෙ කොහෙද?“ රංජි බලාගෙනම හිටියේ මහේෂිගේ ලා රතුපාට තොල් දෙක. ‘කැරි හිනාවක් ඒක‘ රංජිත්ට මහේෂිගේ හිනාවට නම දෙන්න හිතුනේ එහෙම. හැබැයි මහේෂි රංජිත්ට හිනාවුණේ මනුස්සකමට.
“මං නුවර අයියේ. අයියා මේ ගමේ ම ද?‘ මහේෂි එහෙම ඇහුවේ කාත් කවුරුත් අඳුරන්නෙ නැති ගමේ මෙහෙම හරි කෙනෙක් අඳුරගන්න එක වටින නිසා
“ඔවු නෝනෙ. උපන්දා ඉදන් මේ ගමේ තමා. වීල් රංජි අයියා කියුවම ගමේ ඕනම කෙනෙක් මං අඳුරනවා“ වීල් රංජියා මහේෂිගෙන් ලකුණු ටිකක් දා ගන්න පොටක් පාදා ගන්න ට්රයි කරා. ‘කොහොමද මේ කඳට කෙලින්න ලැබුණොත්‘ රංජියාට හිතුනේම එහෙම. ඇත්තම කියුවොත් මේ වෙද්දිත් රංජියාගේ පයිය ඇඳන් හිටපු ජොක් අස්සෙ නැඟිටලා ඔලුව උස්සං හිටියේ. එක පාරම පයිය නැග්ගෙ මහේෂිගේ දාර පුක දැක්ක වෙලාවෙ. ඒ වෙලාවෙ ඉඳලාම මහේෂි දිහා කන්නාඩියෙන් බලන බලන ගානේ වීල් රංජියාගේ පයිය කලිසම අස්සෙ ඔලුව උස්සන්න දඟලනවා.
‘අනේ .. සතුටුයි අයියා එහෙම කෙනෙක් අඳුරගන්න ලැබුණ එක. මං මෙහෙ කවුරුත්ම අඳුරන්නෙ නැහැ නේ“ මහේෂි කියුවේ අවංකවම
“හද්දෙයියනේ. එතකොට නෝනෙ දැන් නවාතැන් එහෙම ගන්නෙ කොහෙද, අඳුරන කවුරුත් නැත්තම්?“ ඔන්න පුතේ පොටක් පෑදෙනවා. රංජිත්ට සතුට උතුරන්න වගේ
“එන්න කලින් මං ප්රින්සිපල් සර්ගේ පෝන් නම්බරය හොයාගෙන කෝල් කරා අයියා. මෙහෙ ගුරු නිවාසයක් තියේ කියුවා. ලෑස්ති කරලා දෙන්නම් කියුවා.“ මහේෂි විස්තරයම කියුවා.
“ආ.. ඔවු ඔවු තව නෝනලා කීප දෙනෙක්ම ඉන්නවා තමා ඒ තියෙන ඒ වායෙ“ වැඩේ ගොඩ දාගන්න වෙන්නැහැ කියලා තේරුණ නිසා රංජියට අපරාදෙ කියලා හිතුණා.
“අයියා.. මට නෝනෙ කියන්න එපා. මං මහේෂි. “
“අපෝ එහෙම බැහැ නේ නම කියන්න. ගුරුවරියන්ට ගරුකරන්න එපායැ” රංජියා එහෙම කියලා ආයෙත් මහේෂි දිහා කන්නාඩියෙන් බැලුවා. ‘ගරුකරන හැටි දනී දෙකට නවලා ගත්තා නම්.‘ එහෙම බලද්දි රංජියට හිතුනෙම ඒ විදියට.
“මේ අයියාගේ පෝන් නම්බරය නේද? මං ඒක සේව් කර ගත්තා. මොනා හරි ගන්න යන්න ඕන උනොත් කතා කරන්නම් මං අයියාට. වීල් එකේ හයර් එකට යමු. “ වීල් එකේ ඉස්සරා රංජි අයියා කියලා ලියලා අලවලා තිබුණ පෝන් නම්බරය මහේෂි සේව් කරගත්තෙ වීල් ඩ්රයිවර් රංජිත් කියලා
“හා ඕන දේකට කතා කරන්න. හයර් යන්න විතරක් නෙවේ ටීචර්, මේ ගමේ ඉන්නකල් මොනා හරි උදවුවක් ඕන වුනොත් ඕනම වෙලාවක කියන්න. මං එන්නම්“
ඔන්න ආයෙත් පොටක් පෑදෙනවා. “හුකාගන්න උනත් කමක් නැහැ එන්නම්“ ඒ ටික නම් රංජියා කියා ගත්තෙ හිතින්මයි.
“අනේ බොහොම ස්තුතියි අයියා“ මහේෂි අයෙමත් හිනාවෙලා කියුවා.
0 Comments